Quaestio 118 Question 118 De avaritia Covetousness Deinde considerandum est de vitiis oppositis liberalitati. Et primo, de avaritia; secundo, de prodigalitate. We must now consider the vices opposed to liberality: and (1) covetousness; (2) prodigality. Circa primum quaeruntur octo. Under the first head there are eight points of inquiry: Primo, utrum avaritia sit peccatum. (1) Whether covetousness is a sin? Secundo, utrum sit speciale peccatum. (2) Whether it is a special sin? Tertio, cui virtuti opponatur. (3) To which virtue it is opposed; Quarto, utrum sit peccatum mortale. (4) Whether it is a mortal sin? Quinto, utrum sit gravissimum peccatorum. (5) Whether it is the most grievous of sins? Sexto, utrum sit peccatum carnale, vel spirituale. (6) Whether it is a sin of the flesh or a spiritual sin? Septimo, utrum sit vitium capitale. (7) Whether it is a capital vice? Octavo, de filiabus eius. (8) Of its daughters. Articulus 1 Article 1 Utrum avaritia sit peccatum Whether covetousness is a sin? Ad primum sic proceditur. Videtur quod avaritia non sit peccatum. Dicitur enim avaritia quasi aeris aviditas, quia scilicet in appetitu pecuniae consistit, per quam omnia exteriora bona intelligi possunt. Sed appetere exteriora bona non est peccatum. Naturaliter enim homo ea appetit, tum quia naturaliter subiecta sunt homini; tum quia per ea vita hominis conservatur, unde et substantia hominis dicuntur. Ergo avaritia non est peccatum. Objection 1: It seems that covetousness is not a sin. For covetousness (avaritia) denotes a certain greed for gold (aeris aviditas), because, to wit, it consists in a desire for money, under which all external goods may be comprised . . . Now it is not a sin to desire external goods: since man desires them naturally, both because they are naturally subject to man, and because by their means man’s life is sustained (for which reason they are spoken of as his substance). Therefore covetousness is not a sin. Praeterea, omne peccatum aut est in Deum, aut in proximum, aut est in seipsum, sicut supra habitum est. Sed avaritia non est proprie peccatum contra Deum, non enim opponitur neque religioni neque virtutibus theologicis, quibus homo ordinatur in Deum. Neque etiam est peccatum in seipsum, hoc enim proprie pertinet ad gulam et luxuriam, de qua apostolus dicit, I ad Cor. VI, quod qui fornicatur in corpus suum peccat. Similiter etiam non videtur peccatum esse in proximum, quia per hoc quod homo retinet sua, nulli facit iniuriam. Ergo avaritia non est peccatum. Obj. 2: Further, every sin is against either God, or one’s neighbor, or oneself, as stated above (I-II, Q. 72, A. 4). But covetousness is not, properly speaking, a sin against God: since it is opposed neither to religion nor to the theological virtues, by which man is directed to God. Nor again is it a sin against oneself, for this pertains properly to gluttony and lust, of which the Apostle says (1 Cor 6:18): He that committeth fornication sinneth against his own body. In like manner neither is it apparently a sin against one’s neighbor, since a man harms no one by keeping what is his own. Therefore covetousness is not a sin. Praeterea, ea quae naturaliter adveniunt non sunt peccata. Sed avaritia naturaliter consequitur senectutem et quemlibet defectum, ut philosophus dicit, in IV Ethic. Ergo avaritia non est peccatum. Obj. 3: Further, things that occur naturally are not sins. Now covetousness comes naturally to old age and every kind of defect, according to the Philosopher (Ethic. iv, 1). Therefore covetousness is not a sin. Sed contra est quod dicitur Heb. ult., sint mores sine avaritia, contenti praesentibus. On the contrary, It is written (Heb 13:5): Let your manners be without covetousness, contented with such things as you have. Respondeo dicendum quod in quibuscumque bonum consistit in debita mensura, necesse est quod per excessum vel diminutionem illius mensurae malum proveniat. In omnibus autem quae sunt propter finem, bonum consistit in quadam mensura, nam ea quae sunt ad finem necesse est commensurari fini, sicut medicina sanitati; ut patet per philosophum, in I Polit. Bona autem exteriora habent rationem utilium ad finem, sicut dictum est. Unde necesse est quod bonum hominis circa ea consistat in quadam mensura, dum scilicet homo secundum aliquam mensuram quaerit habere exteriores divitias prout sunt necessaria ad vitam eius secundum suam conditionem. Et ideo in excessu huius mensurae consistit peccatum, dum scilicet aliquis supra debitum modum vult eas vel acquirere vel retinere. Quod pertinet ad rationem avaritiae, quae definitur esse immoderatus amor habendi. Unde patet quod avaritia est peccatum. I answer that, In whatever things good consists in a due measure, evil must of necessity ensue through excess or deficiency of that measure. Now in all things that are for an end, the good consists in a certain measure: since whatever is directed to an end must needs be commensurate with the end, as, for instance, medicine is commensurate with health, as the Philosopher observes (Polit. i, 6). External goods come under the head of things useful for an end, as stated above (Q. 117, A. 3; I-II, Q. 2, A. 1). Hence it must needs be that man’s good in their respect consists in a certain measure, in other words, that man seeks, according to a certain measure, to have external riches, insofar as they are necessary for him to live in keeping with his condition of life. Wherefore it will be a sin for him to exceed this measure, by wishing to acquire or keep them immoderately. This is what is meant by covetousness, which is defined as immoderate love of possessing. It is therefore evident that covetousness is a sin. Ad primum ergo dicendum quod appetitus rerum exteriorum est homini naturalis ut eorum quae sunt propter finem. Et ideo intantum vitio caret inquantum continetur sub regula sumpta ex ratione finis. Avaritia autem hanc regulam excedit. Et ideo est peccatum. Reply Obj. 1: It is natural to man to desire external things as means to an end: wherefore this desire is devoid of sin, insofar as it is held in check by the rule taken from the nature of the end. But covetousness exceeds this rule, and therefore is a sin. Ad secundum dicendum quod avaritia potest importare immoderantiam circa res exteriores dupliciter. Uno modo, immediate, quantum ad acceptionem vel conservationem ipsarum, ut scilicet homo plus debito eas acquirat vel conservet. Et secundum hoc, est directe peccatum in proximum, quia in exterioribus divitiis non potest unus homo superabundare nisi alter deficiat, quia bona temporalia non possunt simul possideri a multis. Alio modo, potest importare immoderantiam circa interiores affectiones quas quis ad divitias habet, puta quod immoderate aliquis divitias amet aut desideret, aut delectetur in eis. Et sic avaritia est peccatum hominis in seipsum, quia per hoc deordinatur eius affectus; licet non deordinetur corpus, sicut per vitia carnalia. Reply Obj. 2: Covetousness may signify immoderation about external things in two ways. First, so as to regard immediately the acquisition and keeping of such things, when, to wit, a man acquires or keeps them more than is due. In this way it is a sin directly against one’s neighbor, since one man cannot over-abound in external riches, without another man lacking them, for temporal goods cannot be possessed by many at the same time. Second, it may signify immoderation in the internal affection which a man has for riches when, for instance, a man loves them, desires them, or delights in them, immoderately. In this way by covetousness a man sins against himself, because it causes disorder in his affections, though not in his body as do the sins of the flesh. Ex consequenti autem est peccatum in Deum, sicut et omnia peccata mortalia, inquantum homo propter bonum temporale contemnit aeternum. As a consequence, however, it is a sin against God, just as all mortal sins, inasmuch as man condemns things eternal for the sake of temporal things. Ad tertium dicendum quod inclinationes naturales sunt regulandae secundum rationem, quae principatum tenet in natura humana. Et ideo quamvis senes, propter naturae defectum, avidius exteriorum rerum inquirant subsidia, sicut et omnis indigens quaerit suae indigentiae supplementum; non tamen a peccato excusantur, si debitam rationis mensuram circa divitias excedant. Reply Obj. 3: Natural inclinations should be regulated according to reason, which is the governing power in human nature. Hence though old people seek more greedily the aid of external things, just as everyone that is in need seeks to have his need supplied, they are not excused from sin if they exceed this due measure of reason with regard to riches. Articulus 2 Article 2 Utrum avaritia sit speciale peccatum Whether covetousness is a special sin? Ad secundum sic proceditur. Videtur quod avaritia non sit speciale peccatum. Dicit enim Augustinus, in III de Lib. Arbit., avaritia, quae Graece philargyria dicitur, non in solo argento vel nummis, sed in omnibus rebus quae immoderate cupiuntur, intelligenda est. Sed in omni peccato est cupiditas immoderata alicuius rei, quia peccatum est, spreto bono incommutabili, bonis commutabilibus inhaerere, ut supra habitum est. Ergo avaritia est generale peccatum. Objection 1: It seems that covetousness is not a special sin. For Augustine says (De Lib. Arb. iii): Covetousness, which in Greek is called philargyria, applies not only to silver or money, but also to anything that is desired immoderately. Now in every sin there is immoderate desire of something, because sin consists in turning away from the immutable good, and adhering to mutable goods, as stated above (I-II, Q. 71, A. 6, Obj. 3). Therefore covetousness is a general sin. Praeterea, secundum Isidorum, in libro Etymol., avarus dicitur quasi avidus aeris, idest pecuniae, unde et in Graeco avaritia philargyria nominatur, idest amor argenti. Sed sub argento, per quod pecunia significatur, significantur omnia exteriora bona quorum pretium potest numismate mensurari, ut supra habitum est. Ergo avaritia consistit in appetitu cuiuslibet exterioris rei. Ergo videtur esse generale peccatum. Obj. 2: Further, according to Isidore (Etym. x), the covetous (avarus) man is so called because he is greedy for brass (avidus aeris), i.e., money: wherefore in Greek covetousness is called philargyria, i.e., love of silver. Now silver, which stands for money, signifies all external goods the value of which can be measured by money, as stated above (Q. 117, A. 2, ad 2). Therefore covetousness is a desire for any external thing: and consequently seems to be a general sin. Praeterea, super illud Rom. VII, nam concupiscentiam nesciebam etc., dicit Glossa, bona est lex, quae, dum concupiscentiam prohibet, omne malum prohibet. Videtur autem lex specialiter prohibere concupiscentiam avaritiae, ubi dicitur, Exod. XX, non concupisces rem proximi tui. Ergo concupiscentia avaritiae est omne malum. Et ita avaritia est generale peccatum. Obj. 3: Further, a gloss on Rom. 7:7, For I had not known concupiscence, says: The law is good, since by forbidding concupiscence, it forbids all evil. Now the law seems to forbid especially the concupiscence of covetousness: hence it is written (Exod 20:17): Thou shalt not covet thy neighbor’s goods. Therefore the concupiscence of covetousness is all evil, and so covetousness is a general sin. Sed contra est quod Rom. I, avaritia connumeratur inter alia specialia peccata, ubi dicitur, repletos omni iniquitate, malitia, fornicatione, avaritia, et cetera. On the contrary, Covetousness is numbered together with other special sins (Rom 1:29), where it is written: Being filled with all iniquity, malice, fornication, covetousness, etc. Respondeo dicendum quod peccata sortiuntur speciem secundum obiecta, ut supra habitum est. Obiectum autem peccati est illud bonum in quod tendit inordinatus appetitus. Et ideo ubi est specialis ratio boni quod inordinate appetitur, ibi est specialis ratio peccati. Alia autem est ratio boni utilis, et boni delectabilis. Divitiae autem secundum se habent rationem utilis, ea enim ratione appetuntur, inquantum in usum hominis cedunt. Et ideo speciale quoddam peccatum est avaritia, secundum quod est immoderatus amor habendi possessiones, quae nomine pecuniae designantur, ex qua sumitur avaritiae nomen. I answer that, Sins take their species from their objects, as stated above (I-II, Q. 72, A. 1). Now the object of a sin is the good towards which an inordinate appetite tends. Hence where there is a special aspect of good inordinately desired, there is a special kind of sin. Now the useful good differs in aspect from the delightful good. And riches, as such, come under the head of useful good, since they are desired under the aspect of being useful to man. Consequently covetousness is a special sin, forasmuch as it is an immoderate love of having possessions, which are comprised under the name of money, whence covetousness (avaritia) is denominated. Verum quia verbum habendi secundum primam impositionem ad possessiones pertinere videtur, quarum sumus totaliter domini; ad multa alia derivatur, sicut dicitur homo habere sanitatem, uxorem, vestimentum, et alia huiusmodi, ut patet in praedicamentis, per consequens etiam et nomen avaritiae ampliatum est ad omnem immoderatum appetitum habendi quamcumque rem; sicut Gregorius dicit, in quadam homilia, quod avaritia est non solum pecuniae, sed etiam scientiae et altitudinis, cum supra modum sublimitas ambitur. Et secundum hoc, avaritia non esset peccatum speciale. Et hoc etiam modo loquitur Augustinus de avaritia in auctoritate inducta. Since, however, the verb to have, which seems to have been originally employed in connection with possessions whereof we are absolute masters, is applied to many other things (thus a man is said to have health, a wife, clothes, and so forth, as stated in De Praedicamentis), consequently the term covetousness has been amplified to denote all immoderate desire for having anything whatever. Thus Gregory says in a homily (xvi in Ev.) that covetousness is a desire not only for money, but also for knowledge and high places, when prominence is immoderately sought after. In this way covetousness is not a special sin: and in this sense Augustine speaks of covetousness in the passage quoted in the First Objection. Unde patet responsio ad primum. Wherefore this suffices for the Reply to the First Objection. Ad secundum dicendum quod omnes res exteriores quae veniunt in usum humanae vitae, nomine pecuniae intelliguntur inquantum habent rationem boni utilis. Sunt autem quaedam exteriora bona quae potest aliquis pecunia consequi, sicut voluptates et honores et alia huiusmodi, quae habent aliam rationem appetibilitatis. Et ideo illorum appetitus non proprie dicitur avaritia, secundum quod est vitium speciale. Reply Obj. 2: All those external things that are subject to the uses of human life are comprised under the term money, inasmuch as they have the aspect of useful good. But there are certain external goods that can be obtained by money, such as pleasures, honors, and so forth, which are desirable under another aspect. Wherefore the desire for such things is not properly called covetousness, insofar as it is a special vice. Ad tertium dicendum quod Glossa illa loquitur de concupiscentia inordinata cuiuscumque rei. Potest enim intelligi quod per prohibitionem concupiscentiae rerum possessarum prohibeatur quarumcumque rerum concupiscentia quae per res possessas acquiri possunt. Reply Obj. 3: This gloss speaks of the inordinate concupiscence for anything whatever. For it is easy to understand that if it is forbidden to covet another’s possessions it is also forbidden to covet those things that can be obtained by means of those possessions. Articulus 3 Article 3 Utrum avaritia opponatur liberalitati Whether covetousness is opposed to liberality?